W MMS Komandos 11/2009 ukazał się artykuł autorstwa Pasztuna opisujący nowy mundur firmy Helikon szumnie nazwany Tactical Combat Uniform w skrócie TCU. Była już o nim mowa w tym temacie.
Dla wszystkich miłośników militariów skrót TCU kojarzy się z mundurem US Army używanym w czasie drugiej wojny indochińskiej, którego nazwa brzmiała Tropical Combat Uniform, potocznie zwany skośnym. Tyle z krótkiego rysu historycznego a teraz do konkretów. Autor artykułu pisze, że jest to mundur całkowicie zaprojektowany przez wyżej wymienioną firmę. Nie zgodzę się z tym stwierdzeniem, większośc rozwiązań wykorzystanych w tym mundurze można zaobserwowac u innych producentów polecam odwiedzenie strony www.militarymorons.com.
Posiadaczem tego munduru jestem od czerwca 2009 r. Pierwszą rzeczą jaka rzuciła się w oczy to rozmiar. Na metkach umieszczonych przez producenta podana została rozmiarówka stosowana w kontraktowych mundurach amerykańskich czyli Small Regular itd. Z mundurów amerykańskich noszę rozmiar bluza i spodnie MR lub MS w produkcie Helikona udało mi się założyc bluzę w rozmiarze SR.
Bluza zapinana jest na zamek a stójka na rzep (tak jak w ACU), mankiety mają regulowaną szerokośc za pomocą rzepa. Bluza posiada łącznie osiem kieszeni, sześc z nich zapinanych na rzepy. Cztery kieszenie znajdują się na klatce piersiowej, dwie na ramionach wyposażone w rzepy po przypięcia odznak jednostki, grupy krwi itp. Kolejne dwie kieszenie znajdują się na przedramionach, jedna kieszonka ma przeznaczenie na długopisy druga na papierosy. Pod pachami znajdują się zapinane na zamki wywietrzniki. Na wysokości łokci znajduje się kieszeń do umieszczenia piankowych ochraniaczy. Bluzy TCU są bardzo workowate i długie, ma to swoje plusy i minusy. Workowarośc bluzy pozwala na większą swobodę ruchów i umożliwia założenie dodatkowych elementów ubioru pod bluzę. Długośc z kolei będzie pewnym minusem dla osób niskich. Rację muszę przyznac autorowi artykułu, że bardzo dobrym rozwiązaniem jest wewnętrzna, polarowa wyściółka kołnierza/stójki. Pasztun pisze że powinna być ona dłuższa, doprowadzona do samego końca kołnierza żeby nie obcierała. Jak dla mnie jest ona wystarczająco długa. Kolejnym świetnym rozwiązaniem są wywietrzniki pod pachami zapinane na zamek znakomicie się sprawdzają jak człowiek chce trochę ostudzic organizm. Jedyny ich mankament to brak kultury wykończenia trzeba wziąśc pilniczek i troszkę podszlifowac końcówki zamków w przeciwnym razie możemy sobie ładnie poobciera boczki i paszki. Umieszczone pod skosem kieszenie na klatce piersiowej bardzo ułatwiają dostęp do zwartości. Pod tymi kieszeniami znajdują się dodatkowe kieszenie, do których można się szybko dostac, są one jednak mało pojemne z ledwością mieści się tam złożona mapa turystyczna dodatkowo zgięta na pół. Kieszenie te są zupełnie nie przydatne jeśli używa się kamizelek z wkładami balistycznymi. Pod prawą kieszenią bluzy znajduje się mały plastykowe D, które miało chyba do czegoś służyc. Tylko do czego? Jeśli ma się na sobie ciężką kamizelkę i takie coś się podwinie można nabawic się ładnych odgnieceń. Jeśli jest to mundur, który był rzekomo projektowany z uwzględnieniem opinii żołnierzy 18 bdsz, to dlaczego nie wzięto tego pod uwagę. Prawie każdy żołnierz, który nosi kamizelkę balistyczną może powiedziec jak częśc munduru, czytaj guzik, potrafi doskwierac pod wymieniona wyżej kamizelką. Kolejną rzeczą która jest zupełnie nie przydatna są kieszenie na przedramieniu, też umieszczone według wskazówek żołnierzy z 18 bdsz. Ciekawe czemu owi żołnierze często narzekają na nieprzydatnośc kieszeni w tym miejscu. Jedna z tych kieszonek jest kieszonką na paczkę papierosów. Niech podniesie rękę palacz, który schował by papierosy w miejscu, w którym łatwo mogą ulec zniszczeniu przez zgniecenie lub zamoknąc.
Spodnie w kroju zbliżone są do spodni BDU, posiadają regulację pasa zaczerpnięta z rozwiązań brytyjskich (szeroki bawełniany pasek/sznurek). Na dole nogawek znajduje się sznurek do ich zwężania, na wysokości kolan umieszczono kieszenie na ochraniacze piankowe. Spodnie posiadają łącznie dziesięc kieszeni, dwie klasyczne wewnętrzne z przodu otwarte, dwie z tyłu zapinane na guziki, dwie kieszenie transportowe (cargo) na udach zapinane na jeden guzik tak jak w MCCUU, dwie tak jak w ACU na łydkach zapinane na rzep, i dwie zewnętrzne z przodu nieco nad pachwinami zapinane na rzep. Kieszenie wewnętrzne są na brzegach dodatkowo wzmocnione żeby nie uszkodzic ich nosząc folder. Po prawej stronie znajduje się plastiykowe D mające zapewne służyc do podczepienia smyczy od broni bocznej. Tu kolejny raz muszę zgodzic się z autorem artykułu, umieszczenie tego „dynksu” tylko z prawej strony jest ewidentnym zbagatelizowaniem osób leworęcznych. Zastanawia mnie jakie przeznaczenie mają (a w moim przypadku to miały gdyż zostały odprute) kieszenie z przodu spodni. Znajdują się one praktycznie na wysokości pachwin i włożenie tam czegokolwiek twardego będzie odgniatac użytkownika podczas siedzenia czy podczas czołgania. Poza tym są one tak małe że ledwo mieści się tam opatrunek osobisty starego typu.
Ogólnie po drobnych modyfikacjach mundurek sprawuje się dośc dobrze. Niestety jego największą wadą jest to co ostatnimi czasy dośc wyraźnie widac u Helikona, czyli gwałtowny spadek jakości wykorzystywanych materiałów. Mundurek, który posiadam jest to wersja w kamuflażu wz93, wykonana w 100% z bawełny. Nie użytkowałem go zbyt intensywnie a mimo to po pół roku widac ślady gorsze niż na moich 15 letnich kontraktowych BDU, których używam znacznie częściej. Bluza na wysokości pasa posiada już wyraźne ślady przetarc spowodowanych pasem, przetarcia widac też na mankietach, na których również zaczął puszczac rzep. Na spodniach w kilku miejscach zaczęły puszczac szwy.
Ocena ogólna 4
Jakośc materiałów 3
Komfort użytkowania 4
